Atmosfera gęstniała. W rozgrzanych głowach szumiało coraz bardziej. Łucja, która miała już mocno w czubie, wskoczyła na stół wykonując miły dla oka taniec. Nie obyło się przy tym bez skocznego i łatwo wpadającego w ucho, acz zakazanego przez władze i kościół Hymnu Ghuli:

		„Wyklęty powstań ludu ziemi
		Powstańcie których więzi grób
		By przede blaski słonecznemi
		Zgnilizny wszędy toczyć smród...”

- Nnie ma... - wyjąkał zdziwiony Lokis - oglądając ze wszystkich stron dno pustego dzbana.

- Ano nie ma - potwierdził ze smutkiem Michałko potrząsając naczyniem.

- Chłoopaki - Łucja najwyraźniej nie miała dosyć - Notsojes chłopaki? Poletsie jeszsze...

Panowie spojrzeli po sobie z zakłopotaniem. Wstyd - kobieta cierpiała z pragnienia...

- Mmmometsik... - gospodarz zamyślił się chwilę, jego twarz rozjaśniła się w przebłysku zrozumienia - Gosspoda! ...potszekajcie, zaraswrótsę...

Gdy tylko drzwi zamknęły się za gościnnym gospodarzem Lokis, jako gentleman, począł umilać Łucji chwile oczekiwania. Spotkał się przy tym z gorącym odzewem, ale na szczęście stolarz robił solidne meble. Stół okazał się być mocnej konstrukcji oraz pozbawiony drzazg i sęków. Nie mniej solidne były krzesła, a kiedy przyszło do podłogi - okazała się być doskonale oheblowana i wcale nie skrzypiąca.

...

Po jakimś czasie odzyskał siły na tyle, aby otworzyć oczy. Z wysiłkiem podniósł rękę i przesunął dłonią po mokrym jeszcze od potu, rozgrzanym ciele dziewczyny. Przeciągnęła się jak kotka, mrucząc rozkosznie - nie mając siły się ruszyć, elf przyglądał się jej z przyjemnością. Miał ochotę zapaść się w te mięciutkie krągłości, wtulić się i zasnąć... Zasnąć na zawsze...

- Kkochanie - cudowny, ale nie znoszący sprzeciwu głos przywołał go do rzeczywistości - Kochanie, jestem taka sspragniona... Pszynieśś mi tsoś do picia...

Powłóczyste, chociaż nieco mętne spojrzenie szmaragdowych oczu zadziałało na niego hipnotyzująco. Sam nie wiedząc kiedy podciągnął portki, wdział koszulę i dzierżąc pusty dzban wyszedł na zewnątrz. Zimne, nocne powietrze podziałało na niego trzeźwiąco... Niejasno zdał sobie sprawę, że gospodarz już dawno powinien był wrócić. Potrząsnął głową usiłując otrzeźwić swój sponiewierany rozum i ostrożnie ruszył w stronę najbliższego budynku.

Pisk nietoperza tłukącego o okiennicę obudził Ismaila. Natychmiast zerwał się na nogi sięgając po klingę leżącą na podorędziu. Przekrwione białka oczu błysnęły w ciemnościach. Kiedy zidentyfikował źródło hałasu odłożył broń, zaklął cicho po arabsku i otworzył okno. Nietoperz trzepocząc wleciał do środka, okrążył biurko i zawisł pod sufitem w najciemniejszym kącie pokoju.

Ismail podrapał się po brodzie, jeszcze raz przestudiował notatkę wydobytą z maleńkiej tulejki, po czym zanurzył ostre pióro w kałamarzu. Powoli, pewną ręką zaczął kreślić maleńkie literki na odwrocie skrawka papieru... Kiedy skończył i umieścił wiadomość w tulejce, zdmuchnął świecę i przywołał nocnego kuriera...

Śmierdziel nie był pocieszony - nie dość, że nie mógł zabawić się z tamtym bezczelnym pijaczkiem, to jeszcze przegrał cały ostatni żołd. Mógł tylko patrzeć na rozradowane córki gospodarza lgnące do jego kolegów mających większe szczęście w kartach. Zmęłł przekleństwo w ustach i postanowił, że najwyższy czas zakończyć ten podły dzień. Ruszył po schodach w górę, ale w drodze do pokoju zderzył się z szefem, ubranym w podróżne ubranie i uzbrojonym po zęby.

- Zmiana planów, Śmierdziel. Wyjeżdzamy dziś w nocy - rzucił Ismail i ruszył w dół schodów.

- Ale... jak to? - myśl o ciepłym posłaniu rozwiewała się jak obłoczek dymu - Co jest, Szefie?

- Zamknij jadaczkę, Śmierdziel i idź zbudzić chłopaków. Za pół godziny nas tu nie ma.

Lokis wyglądał zza węgła obserwując zbierających się do odjazdu. Nie byli to ludzie o zdrowych zmysłach - nikt inny nie wyruszałby w podróż o takiej porze, ale nie można było odmówić im dyscypliny. Cicho, mimo panujących ciemności, szybko i sprawnie zebrali się do kupy, zaprzęgli wóz i osiodłali konie. Do przyglądającego się oberżysty podszedł jeden z jeźdźców i zamienił z nim kilka słów. Ten cofnął się nagle, jakby porażony i nie oglądając się zniknął w drzwiach gospody. Pięcioosobowa eskorta dosiadła wierzchowców a dwukonny wóz wytoczył się na trakt wiodący do Twin Hills. Na czele jechał dowódca - jego sylwetka wydała się elfowi skądś znajoma... Tknięty przeczuciem, nie zważając na niebezpieczeństwo ujawnienia się spojrzał na jego twarz, kiedy wóz mijał budynek za którym się skrył...

Nie otrząsnął się jeszcze z szoku, kiedy usłyszał od strony oberży krzyk, który rozdarł ciszę nocy.

Upał. Lipcowe popołudnia mają to do siebie, że są jeszcze gorętsze od lipcowych południ nie mówiąc już o rankach. Wieczorów nie brałem pod uwagę, młodość ma to do siebie, że pewne rzeczy selektywnie pomija...

Młodość... Kiedy wracam myślą do tamtych dni, kiedy patrzą na siebie mymi jakże teraz zmęczonymi widokiem nieprawości i bólu oczami, widzę innego elfa, elfa dni młodości, takiego jakie chodziły na świecie u zarania dni, gdy panował Worgoth, zanim rodzaj ludzki przybył zza Wielkiej Pustyni i zepchnął nasza rasę do kloaki, w której żyje po dziś dzień...

Skrzypienie kół na piasku, śmiech Satruniny, stary Jarema ostrzący swój obosieczny miecz. Jechaliśmy jako obstawa kupieckiej karawany z jakiegoś miasta na południu do Sivonu. Kolejne zlecenie, banalne i słabo płatne, ale przez ostatni rok nie mieliśmy jakoś szczęścia, a i po Wojnie w Dolinie prawa ręka Jaremy nie była tak sprawna jak kiedyś. Lewej nie miał od wczesnej młodości a jego drewniana noga nadżarta przez korniki tez powoli odmawiała mu posłuszeństwa. Nie mniej, był nadal niesamowicie groźny i to raczej ja zawdzięczałem mu ochronę niż on mi wsparcie....

- Lokis, mój chłopcze, pomóż mi w krzaki...- poprosił, a ja zdjąłem go z wozu i postawiłem pod krzaczkiem, aby sobie mógł ulżyć. Przechodząca Saturnina uśmiechając się miło wspięła się na palce i wpięła mi kwiat we włosy. Pogłaskałem dziewczynkę po blond główce.

- Idź do mamy - powiedziałem. Madame nie lubiła kiedy Saturnina zadawała się z Jaremą lub ze mną. W jej oczach elf był czymś gorszym od śmiecia, a nasze towarzystwo znosiła jedynie dlatego, że gwarantowaliśmy dobrą i fachową ochronę. A czasy były niebezpieczne... Podrapałem się w skroń...

Przekleństwo Jaremy wyrwało mnie z zamyślenia.

- Miałeś mnie, kurwa, trzymać!!!! - Pomogłem mu wstać. – Ech, Lokis, chłopcze, przestań marzyć na jawie, młody i ładny jesteś, ale i młodość i urodę łatwo stracić kiedy się pod nogi nie patrzy- moralizował aż zaniósł się suchym kaszlem gruźlika. Zaniosłem go na wóz, podałem miecz i osełkę a sam poszedłem na czoło konwoju.

Kawalkada składała się z 18 wozów. My mieliśmy pod opieką trzy, dwa wiozły burdel w postaci Madame, trzech ludzkich i dwu elfich kobiet oraz czwórkę dzieci, jeden należał do małomównego kupca korzennego imieniem Robert, który sprawiał wrażenie, że bardziej bał się nas niż potencjalnych bandytów. Miał rację o tyle, że faktycznie za punkt honoru postawiłem sobie by co noc odciążyć jego wóz z buteleczki wina (a wino miał przednie), podobnie ponoć czynili chłopcy z konkurencji. Nie mniej w biednym filistrze rozsądek jeszcze ciągle brał górę nad chciwością i nie decydował się na samotną podróż przedkładając ocalenie życia nad doraźne zyski.

Następne 10 wozów stanowił konwój Padaczki, półelfa, który już kiedyś nas wynajął i nawet niezbyt oszukał przy wypłacie. Tym razem jednak nie wiózł swego towaru, ale pełnił zaszczytną rolę przewoźnika. Jego wozy załadowane były po brzegi przedniej jakości jedwabiem. Chroniło go 10 najemników, nad nimi (i nad Padaczką) stał Platini, człowiek starający się robić miłe wrażenie i nieodparcie kojarzący się ze Śmiercią we własnej osobie. Jego właśni ludzie bali się go jak ognia, bez szemrania wykonywali wszystkie jego rozkazy, w istocie karność zachowywali iście wojskową. Pewnego razu słyszałem jak jeden z jego ludzi, Soroka, zwrócił się do niego per „panie pułkowniku”, ale tamten tylko na niego spojrzał i Soroka zmył się jak niepyszny. Następnego dnia miał dużą siną pręgę na twarzy, przypadały mu też najgorsze godziny warty i najcięższe obowiązki.

Padaczka był niepocieszony:

- Miałem swój interes. Nawet ostatnio przestałem kantować- mówił gdyśmy się raczyli kolejnym bukłaczkiem z wozu Roberta- aż tu nagle przychodzą od Legata i proszą o księgi. Mój głupi chłopak dał im księgi, a jakże, ale oni, psie juchy tylko się roześmieli i dawaj na zaplecze, i proszą o te co są na serio. No to osobiście im daję te księgi, a oni już się nie śmieją i mówią żebym dawał te prawdziwe, bo jak nie to mi chałupę z dymem puszczą... I tak gadają i jeszcze mi chłopaka zabili, a taki obrotny był, od maleńkości go miałem jak mi żona nieboszczka go po połogu zostawiła... –chlipnął. To był naprawdę okrutny świat- dałem im te księgi, bo co miałem robić. Mówię ci Lokis, mój chłopcze, ktoś mnie nadał, mieli mnie na talerzu, wszystko wiedzieli i szli jak po swoje. Myślałem nawet, że to konkurencja i spaliłem im budę, ale to jednak chyba nie oni.

- No więc- kontynuował- wylądowałem w lochu. Po jakimś tygodniu przyszli do mnie i zabrali na górę, umyli, dali jeść i wprowadzili do wielkiej sali w samym Ratuszu. Przyszedł tam taki mały, rudy, śmieszny człowiek bo miał dwa nosy, jeden normalnie, a drugi pod lewym uchem i gada do mnie gadkę, że w końcu mi się noga powinęła, że nieciekawie, że Legat lubi podatki bardziej niż swoją żonę (co akurat nie dziwi, bo stary pierdziel jest pedałem) i jak mu je ktoś kradnie to się bardzo denerwuje. I tak brał mnie pod włos, aż nie wytrzymałem i spytałem się go, rozumiesz, dlaczego wobec tego jeszcze żyję, stary Imperator miał zwyczaj upowszechniać tryb przyspieszony na większość przewinień. Czułem, że coś się święci. I miałem rację, stary powiedział, że mam szansę wymigać się od stryka. Moja robota polegać miałaby na przewiezieniu przez granicę z Bolsa, wolnego miasta, paru rzeczy. Spytałem jakich, na co on powiedział mi, że to nie moja sprawa i że ciekawość to pierwszy stopień do piekła, a co ma wisieć to nie utonie. Propozycję jak sam rozumiesz przyjąłem, nade mną postawili Platiniego i powiem ci, że wolałbym zobaczyć tu Pediego z rodziny Kellych (podobno znowu zamordował dwie wdowy) niż tego sukinsyna... Jest w nim coś...

- Nie wiem- ciągnął popiwszy tęgo z bukłaczka- nie wiem dlaczego mnie w to wmieszali. To znaczy, spodziewam się, jak słyszałem do miejskiego muzeum w Bolsie ktoś się włamał i ten ktoś zabrał za sobą pięć płócien Den Granta, nie licząc trzech usieczonych strażników i kustosza, który dostał zawału. Legat jak wiadomo sztuki nie znosi, ale jego żona, która truje mu głowę o jego ostatnie podboje miłosne za Den Grantem szaleje, a że żona była kuzynką starego Imperatora.... Dodałem dwa do dwóch i tak mi się wydaje, że wcale nie jedwabie wiozę, ale skradzione płótna i nie najemnicy go chronią, ale regularne wojsko legata. A ja jeszcze żyję tylko dlatego, że ktoś stwierdził, że jak się na tym szlaku kręcę od 20 lat to nie trzeba mi tak pod spódnice zaglądać jak pierwszej lepszej...

A tak naprawdę to mnie męczy, co oni zrobią jak przestanę być im potrzebny... Pilnują mnie, ale nie wiedzą, że ja podejrzewam kto oni są i co wiozą, więc mam szansę. Ale jeszcze nie dziś. Wypłata ma być u bram Sivonu, ładunek zdaję następnego dnia... Zobaczymy...- czknął.

Ciekawa opowieść, nie?

Pozostałe cztery wozy należały do pomniejszych handlarzy, chroniło ich trzech podobnych mi i Jaremie obdartusów. Szybko się z nimi zaprzyjaźniliśmy, byli z południa, jechali na północ i taki zasób planów na przyszłość uważali za zupełnie wystarczający. Swoich klientów określali mianem fiutów, ich córki już im się znudziły więc zabijali czas grą w karty, piciem wina ukradzionego Robertowi i uwodzeniem ich żon.

Trzy dni przed Sivonem posprzeczałem się z Platinim. Poszło o to, że rozmawiałem z Padaczką, potem Padaczka odszedł, a ja oparłem się o jeden z ich wozów czekając, aż uda mu się zwędzić Robertowi wino. Podszedł do mnie Platini, razem ze swoimi gorylami Romario i Gadochą i w brzydkich słowach kazali spływać. Gdybym miał więcej oleju w głowie sypnąłbym, ale byłem już mocno na gazie i postawiłem im się. Okazało się to błędem i to dużym. Kiedy odzyskałem przytomność zobaczyłem Jaremę, który wspierając się na swoim wielkim dwuręcznym mieczu ze znużeniem słuchał tłumaczenia Platiniego powoli kiwając głową. Miecz Jaremy był skrwawiony, a Romario nie miał ręki. Stwierdziwszy, że eskalacja nastrojów należy do przeszłości pozbierałem się ciężko z ziemi i powlokłem do Jaremy. Ten właśnie przerwał Platiniemu i zgodził się, że istotnie ten drobny incydent trzeba puścić w niepamięć, że młodzieńcza brawura i że przecie nic się nie stało (tylko Romario na te słowa poderwał się z ziemi, ale zaraz krzywiąc się z bólu z powrotem na nią opadł pozwalając Deynie i Bońkowi opatrzyć swe rany).

Odeszliśmy do naszego wozu gdzie zebrałem solidnie od Jaremy, nie pomogły tłumaczenia, że to oni zaczęli, i że racja była po mojej stronie.

- Nie o to chodzi, że przegrałeś - powiedział Jarema- Chodzi o to, że zacząłeś gdy powinieneś był w ogóle nie zaczynać. Podstawą mego przeżycia, mój chłopcze, nie jest ten miecz- to mówiąc pogłaskał potwora leżącego mu na kolanach- ale wiedza o tym, kiedy należy uciekać. Jeżeli tego nie opanujesz, zginąłeś. Są trzy rzeczy, które dają ci szansę zwycięstwa: gniew, strach i agresja. Odpowiednia kombinacja powyższych w zasadniczy sposób podnosi twe widoki na przeżycie.

- A tak szczerze mówiąc - ciągnął - to cały czas się zastanawiam, dlaczego mnie poniechali? Wiem na co mnie stać, i wiem, że wie to też Platini, to zawodowiec i to dobry. Obaj wiemy, że nie dałbym rady 10 ludziom. Ale odstąpił, mimo że nikt by mu nic nie zrobił, sprzeczka jakich wiele... Nie wiem..

A ja wiedziałem, że coś jest na tych wozach.

Dwa dni przed Sivonem. Wieczór. Poszedłem się odlać, las był blisko. Wszedłem w młodnik i odprężyłem się. Jeszcze dwa dni i dostaniemy naszą zapłatę. Nie było tego dużo, ale starczy do następnego zlecenia, a może jeszcze się coś odłoży. Cieszyłem się poza tym, bo z Jaremą było coś gorzej, kaszlał i przeklinał więcej niż zwykle. W Sivonie mieli dobrych lekarzy, będziemy mieli pieniądze, jakoś to tam będzie.

Skończyłem lać i podziwiając Księżyc na dzień przed pełnią powoli wracałem do naszego małego zaimprowizowanego obozowiska. Nagle na tle srebrnej tarczy zobaczyłem pędzący z wielką szybkością cień dużego ptaka. Struś? Ciekawe, o tej porze roku?

Ptak zwolnił dokładnie nad naszym obozem i dał nurka. Po cichutku i malutku podszedłem bliżej wstrzymując oddech myśląc, że być może jestem na tropie czegoś ważnego co głupio byłoby przegapić. Oczekiwałem, że niosący pocztę struś (albowiem byłem już pewny, że ptak przenosił wiadomość, wskazywało na to jego zachowanie, poza tym Imperium do przesyłania poczty używało właśnie strusi) podejdzie do namiotu Platiniego, jakież było jednak moje zaskoczenia gdy ptak wsadził głowę do wozu, na którym ostatnimi czasy sypiał Robert. Poprzez płócienne ścianki wozu zobaczyłem lekkie rozjaśnienie jakby ktoś zaświecił sobie małym łuczywkiem, pewnikiem Robert czytał wiadomość. Po paru minutach struś wysunął głowę z namiotu, w pysku trzymał rybę, a na szyi miał przyczepioną na łańcuszku puszkę z metalu. Ptak pożarł rybę, a następnie podskoczył parę razy dla rozgrzewki, zrobił par przysiadów, potem mocno ugiął nogi i wystrzelił w górę. Kiedy był na wysokości jakichś 50 metrów rozwinął swe wielkie skrzydła i poszybował na północ (albo na południe, nie pamiętam już dokładnie).

Przypomniałem sobie, że już parokrotnie dziwiłem się widząc na miejscu naszych popasów rybie ości. Nie poświęcałem jednak temu zjawisku zbyt wiele czasu, ginęło w nawale innych wrażeń i nie wydawało się istotne.

Postałem jeszcze przez chwilę i już miałem iść do wozu, kiedy od cienia wozu Platiniego oderwała się ciemna sylwetka. Poznałem go, to był Gadocha. Odszedł w tym samym kierunku w którym odleciał ptak. Wykazując się kompletną odpornością na wpajaną mi przez Jaremę wiedzę poszedłem za nim.

Szedł prosto, nie oglądając się za siebie, wyraźnie pewien, że nikt go nie śledzi. Po jakiejś godzinie dotarliśmy do małej polanki, droga przecinała ją na wskroś. Ja zatrzymałem się na skraju lasu, przycupnąłem za krzaczkiem i bezwstydnie podglądałem. Na spotkanie mojemu znajomkowi wyszło dwoje ludzi, jeden z nich miał na sobie mundur wojsk Imperium, a drugi cały okutany był w szary płaszcz, tak że nie można było nawet rozpoznać jego płci. Rozmawiali przez chwilę, po czym Gadocha ukłonił się na wschodnią modłę dotykając ziemi czubkiem głowy.

Następnie dwoje nieznajomych wróciło na swoją stronę polanki i zagłębiło się w las, a Gadochą poszedł z powrotem do naszego obozu. Odczekałem chwilę i poszedłem za nim . Na jakiś kilometr przed obozowiskiem zmieniłem kierunek i obszedłem obóz wokoło by nikomu nie dawać żadnych podejrzeń, byłem bowiem być może i młody, ale już na tyle dorosły by wiedzieć, że coś tu bardzo śmierdzi. Kiedy podchodziłem do swego wozu niemalże nie zderzyłem się z Platinim.

- Nocne spacery, co? - zapytał, a ja cały się zjeżyłem. Podejrzewa coś?

- A co cię to obchodzi- odparłem, niezbyt może elokwentnie, ale za to treściwie.

- Spokojnie, po co te nerwy... Dogadałem się z twoim towarzyszem, nie ma zwady.

- Ano... Skoro tak...- Nie podobał mi się wilk w owczej skórze.

- Nic to, wracać trzeba, sen łapać, sen, póki śnić można - zachichotał jakby udał mu się jakiś szczególnie dobry dowcip, klepnął mnie w ramię i odszedł.

Długo nie mogłem zasnąć, a kiedy zasypiałem dostatnią myślą jaka mi przeszła przez głowę było aby rano wszystko opowiedzieć Jaremie.

Niestety, nie zdążyłem.

Następnego dnia ruszyliśmy jak zwykle rano jakieś pięć godzin po wschodzie Słońca. Jechaliśmy właśnie wąskim parowem, do Sivonu było jakieś 20 kilometrów. Nasz wóz był przedostatni Jarema starał się zasnąć bowiem ciągły kaszel nie pozwalał mu normalnie funkcjonować. Ja rozmyślałem na co wydam zarobiona kasę. Dzieci darły się na sąsiednim wozie, kurwy darły się na dzieci, a ja w końcu nie wytrzymałem i wydarłem się na całe stado tylko po to by wszyscy zaczęli mnie przeklinać, a dzieciaki strzelać ze we mnie z procy.

Około południa drogę zastąpiło nam 30 zbrojnych jezdnych. Szybko wjechali między wozy i obstawili je wszystkie, przy każdym wozie zatrzymał się jeden jeździec, pięciu z tyłu, pięciu na początku a ponadto 10 przy wozach Platiniego. Popatrzałem na Padaczkę. Był przerażony.

Jeźdźcy mieli uniformy gwardii Wolnego Miasta Bols.

Obudziłem Jaremę. Szybko ocenił wzrokiem sytuację. Już poprzednio mówiłem mu o podejrzeniach Padaczki.

– Padaczka miał rację, chyba- szepnął- bądź w pogotowiu i szykuj się... Może być gorąco. Ale do niczego się nie mieszaj.

Nie miałem najmniejszego zamiaru mieszać się do czegokolwiek. Siedziałem cicho na koźle, broń przez zapomnienie zostawiłem na wozie z tyłu za sobą i sięgnięcie po nią obecnie nie było możliwe jako że milczący jeździec koło nas miał swoją szablę w pogotowiu i z pewnością dostałby i mnie i Jaremę zanim przynajmniej dotknęlibyśmy broni.

Myślałem.

Wokół nagle stało się bardzo, bardzo cicho.

Jeden z jeźdźców podjechał do wozu Roberta i rzekł:

- Kapitan Drewno.

- Tak jest. Trójka. A pan?...

- Siódemka. Wedle zlecenia.

- Dobrze... Bardzo dobrze.

- Czy wszystko?...

- Obrazy są na drugim wozie. Proszę je zabezpieczyć. Platiniego i resztę jego ludzi skuć. Inni raczej nie są zamieszani, ale miejcie na nich baczenie. Zabrać im broń. Wszystkim.

- Tak jest.

Jarema pochylił się do mnie i mruknął:

- Coś tu nie tak...

- Dlaczego?

- Pamiętasz Bols?

- Pamiętam?

- Czy wojsko lub milicja miało tam na stanie szable?

Nie miało. Coś tu bardzo śmierdziało. Człowiek siedzący obok nas na koniu spytał się nas szorstko o broń. Odpowiedzieliśmy, że jest w wozie. Uznał, że chwilowo nie jesteśmy niebezpieczni.

Kapitan Drewno vel Robert podszedł tymczasem do Platiniego, który stał w otoczeniu.

- Drewno, tajna milicja Bolsa. Jest pan aresztowany. Pańscy ludzie także. Poddajcie się, nie róbcie kłopotów, a może nie będziecie wisieć.

- Co mi się zarzuca? - spokojnym głosem odparł Platini.

- Kradzież obrazów z Bolsa, a być może także i trzy morderstwa. To zależy od wyników... śledztwa- ślad uśmiechu przemknął przez twarz agenta.

- To chyba jakieś nieporozumienie - odparł Platini. Wszyscy jego ludzie stali w szeregu z jednej strony drogi, po drugiej stali jezdni pilnujący wozów.

- Jak ci powiem, uciekaj- rzekł cicho Jarema.

- Ale..

- Żadnego ale. Rzekłem.

Tymczasem Drewno podszedł do wozu i podniósł plandekę. Zajrzał do wnętrza.

- Siódemka, proszę mi tu poświecić... Dziękuję - chwilę grzebał w środku. Potem usłyszałem trzask, wyciągnął z wnętrza jakąś deskę, a zaraz potem dużą drewnianą tuleję. Odkorkował ją. Zajrzał do niej, uśmiechnął się i powiedział:

- Widzisz Platini... Koniec meczu.

- Taaaa... - powiedział Platini i dał niedbały znak dłonią. Siódemka stojący obok Drewna beznamiętnie, szeroko ciął kapitana prosto w skroń. Inni, zarówno żołnierze jak i ludzie Platiniego nie okazali po sobie zdziwienia. Drewno zatoczył się i padł na ziemię.

- Taaaa...- Powtórzył Platini. Obrócił się twarzą w naszą stronę. Przez chwilę patrzał na mnie. A potem:

- Wykończyć ich. Wszystkich.

W tym momencie wypadki nagle przyspieszyły. Jarema wrzasnął „teraz!” i rzucił skądś wydobytym sztyletem w jeźdźca obok nas. Nie trafił dobrze, sztylet uderzył żołnierza rękojeścią w głowę. Wojskowy zatoczył się w siodle i spiął konia, ten najpierw przysiadł na zadzie, a potem wierzgnął. Przebudzili się tez trzej najemnicy z czterech wozów przed nami, widząc śmierć zaglądającą im w oczy rzucili się z pazurami na żołnierzy. Natychmiast zaczęła się masakra, stosunek sił był jak 10 do jednego. Posłuszny rozkazowi Jaremy stoczyłem się z kozła na ziemię i poturlałem pod wóz. Tu przez chwil byłem bezpieczny. Od zbocza oddzielał mnie zestaw czterech rozbrykanych końskich kopyt, które niepomne na napomknienia jeźdźca odtańczały swoją autorską wersję tańca Świętego Wita. Z drugiej strony zbliżało się dwóch pieszych, zapewne ktoś od Platiniego. Słuchać było krzyki, napastnicy nie dawali pardonu ni kobietom ni dzieciom. To ci dopiero była rzeź. Wyczekałem odpowiedni moment i wyskoczyłem spod wozu. Człowiek Platiniego zdążył już uspokoić konia, ale jeszcze nie doszedł do siebie. Złapałem go za nogę i ściągnąłem na dół. Zabrałem mu jego szablę i zabiłem go nią. Usłyszałem jak Platini krzyczy do swoich by mnie dostali. Nie było sensu uciekać konno, tłok był za duży- jedyna droga prowadziła w gorę zbocza i w las, tam mnie nie mogli gonić konno, zresztą w lesie miałem nad nimi przewagę- wychowałem się w nim. Ale nie mogłem zostawić Jaremy. On jakby przeczuwał-

- Uciekaj, głupcze!- wrzasnął i rzucił następnym nożem w najbliższego z ludzi Platiniego. Wydarłem w górę zbocza. Trawa była śliska, a ja czułem jak moje plecy rosną i rosną. Koło mnie wbił się w ziemie nóż. Przyspieszyłem jeszcze bardziej. W końcu zarośla, krzaki, las. Za mną odgłosy pogoni, a w pewnym momencie chrapliwy krzyk Jaremy.

Uciekłem im, nie mieli szans w lesie. Jednego nawet udusiłem pod bokiem jego towarzyszy. Dużo się jeszcze potem słyszało o tej sprawie, bankier Lazarius, którego kantor ubezpieczał obrazy odmówił wypłaty odszkodowania bowiem na miejscu zdarzenia znaleziono pośród ciał kupców, kobiet i dzieci ciała trzech ludzi w uniformach formacji Wolnego Miasta Bols. Oczywiście Rada Miasta wszystkiemu zaprzeczyła, utrzymywali, że ci ludzie nigdy u nich nie służyli, ale nikt w to nie uwierzył, dla wszystkich jasne było, że chcieli wyłudzić odszkodowanie. Obrazów zresztą i tak nie znaleziono, podobnie jak nie znaleziono reszty opryszków. Pozycja Rady znacznie spadła, wzrosła pozycja diuka Mruka, który jakieś cztery lata później przejął władzę w mieście i to za wydatnym poparciem kantoru wymiany Lazariusa. Wiedziałem o tym gdyż ogłosili zaciąg najemników, żołd wypłacali ludzie, o których wiedziało się, że chodzą na smyczy Lazariusa. Słyszało się też, że Lazarius miał jakiegoś cichego wspólnika, nie byłoby go bowiem stać na tak duże wydatki. Jednym słowem sprawa miała szerokie reperkusje i śmierdziała jak kibel.

Po pewnym czasie wróciłem na miejsce tragedii. Założyłem, że napastnicy nie będą czekać na mnie, znajdowaliśmy się przecież 20 kilometrów od Sivonu, w każdej chwili mógł ktoś nadjechać. Ostrożnie zsunąłem się ze skarpy. Wszyscy zabici, nie oszczędzili nawet dzieci, Saturnina miała poderżnięte gardło, Padaczka takoż, część spalili w wozach, pogorzelisko jeszcze dymiło. Jarema leżał na ziemi koło wozu. Podszedłem bliżej.

Obcięli mu głowę. Tkwiła na kiju wetkniętym w ziemie obok wozu. Pożegnalny gest Platiniego... Miałem tylko nadzieję, że Jarema już nie żył jak mu to robili, mała ilość krwi pod palem na to wskazywała. Tak czy siak, poprzysiągłem sobie wtedy, że choćbym miał przeleźć pół świata to i tak dorwę Platiniego, a jak go dorwę to będzie się modlił o to by mu ktoś obciął głowę...

Pośpiesznie, bojąc się by ktoś nie nadjechał, pochowałem przyjaciela obok drogi, obszukałem trupy, zabrałem co było do zabrania i już miałem odejść w swoją stronę, gdy zauważyłem coś co przykuło moją uwagę i zmusiło do zadania sobie wielu pytań, z których po dziś dzień żadnego nie rozwiązałem. Na poboczu drogi, koło jednego z palących się wozów Platiniego leżał płatek kwiatu. Czarny płatek. Czarny płatek, za który groził stryczek, bez sądów, bez przebaczenia. Płatek warty tyle ile zarobiłbym na całej tej podróży.

Lotos.

Przybysz przeciągnął zmęczone podróżą kości i z apetytem zabrał się do parującej jeszcze jajecznicy na boczku. Z lubością pochłonął kilka łyżek, popił winem z kubka i skrzywił się z niesmakiem.

- Czego mi dałeś, dobry człowieku? – zapytał gospodarza z wyrzutem – czyżbyś chciał mnie otruć?

- Przepraszam szanowny Panie, dostojny Pan życzy sobie..?

- Wina, gospodarzu. Wina, a nie jego imitacji. Najlepszego jakie masz.

- Eee... Już lecę... przyniosę z piwnicy... – odpowiedział karczmarz drżącym głosem i zniknął za drzwiami.

Przyjezdny znał się na ludziach. Chociaż karczmarz robił co mógł, aby dobrze obsłużyć „dostojnego Pana” nie można było nie zauważyć że coś jest z nim nie tak. Spuszczone oczy, nerwowe ruchy i to puste spojrzenie kiedy spytał o przejeżdżających podróżnych... Nawet miejscowi przyglądali się dziwnie swojemu kumowi, który był dzisiaj wyjątkowo opryskliwy i niemiły – na żarty o córce, którą zamyka w komorze zareagował agresją, omal nie wylał przy tym piwa na stół, przy którym siedzieli Sołtys i Kulawy Rózio. Rozmawiając półgębkiem o dziwnym zachowaniu gospodarza spoglądali na niego z ukosa.

Karczmarz wrócił po dłuższej chwili dźwigając zakurzony gąsiorek z dymionego szkła. Odszpuntował go i strumień rubinowego płynu zaczął wypełniać kubek. Drzwi gospody otworzyły się, stanął w nich ostrouchy obdartus odziany w portki i przybrudzoną koszulę wypuszczoną ze spodni. W ręku dzierżył pusty dzban, trzymał się za głowę. Obrzucił siedzących pobieżnym spojrzeniem (miejscowi popatrzyli na niego zaciekawieni) i ruszył w stronę baru. Gospodarz spojrzał w twarz obdartusowi, zadrżał. Naczynie wymknęło mu się z rąk i z głuchym łoskotem rozbiło na podłodze.

- Prze...przepraszam szanownego Pana – wysapał nieszczęśnik – zza momencik posprzątam i przyniosę wino... Ale ze mnie niezdara... Raczy Pan wybaczyć, chory jestem dzisiaj... niedomagam...

Jąkając się i tłumacząc pośpiesznie zniknął za kontuarem. Przyjezdny przyjrzał się uważniej rozchłestanemu elfowi. Ten, najwyraźniej zakłopotany zamieszaniem, które wywołał, podszedł do baru i postawił na ladzie pusty dzban i pogwizdując pod nosem zaczął oglądać zadymione belki powały. Muchy bzykały leniwie. Jajecznica zaczynała stygnąć...

Gospodarz pojawił się w drzwiach jak gdyby nigdy nic, nalał wina „szanownemu Gościowi”, wytarł podłogę szmatą i napełnił dzban Lokisa pieniącym się płynem. Czując na plecach ciekawe spojrzenia, elf zrezygnował chwilowo z rozmowy z karczmarzem – rzucił na stół kilka miedziaków i opuścił gospodę odprowadzany wzrokiem znad całkiem już zimnej jajecznicy...

Łucja nie była zachwycona całą historią. Okrutni bandyci gnający przez noc, zakrwawione głowy na półmiskach i inne koszmary przeszłości nie chciały się jakoś pomieścić w jej ślicznej, bolącej główce. Tym bardziej, że słońce i śpiew ptaków czyniły opowieść Lokisa mało wiarygodną, a nad pustym gnojownikiem w podwórzu unosiły się tylko roje tłustych much. Słuchając argumentów dziewczyny o szkodliwym wpływie lokalnego sikacza na percepcję, Lokis był skłonny przyznać jej rację. Byłby skłonny i właśnie kiedy miękła mu rura na scenę wkroczył tajemniczy nieznajomy...

- Hmm, hmm...

Zaskoczony elf odskoczył do tyłu, jednocześnie próbując sięgnąć po nóż. Niestety, poślizgnął się w błocie.

Wysoki, dobrze ubrany mężczyzna taktownie poczekał, aż Lokis pozbiera się na nogi. Przybysz nie miał przy sobie żadnej widocznej broni, jeśli nie liczyć wyglądającej na teatralny rekwizyt szpady, ale najwyraźniej nie odbierało mu to pewności siebie. Jasna cera, czarne włosy i starannie przystrzyżony wąsik nadawały mu wygląd amanta. Elf przypomniał sobie, że spotkał go dzisiaj w gospodzie...

- Pani, dobry człowieku... – Lokisowi nie spodobał się ten „dobry człowiek”. Nie żeby miał coś do ludzi – nie podobało mu się również łakome spojrzenie jakim nieznajomy obrzucił Łucję – nazywam się Gregorius de Żamehr i chciałbym porozmawiać z wami na osobności.

Wątły płomyk lampy zadrżał pod wpływem niewyczuwalnego przeciągu. Pochylony nad dokumentami starzec cmoknął ze zniecierpliwieniem i podregulował nieco knot – lampa rozbłysła mocniej oświetlając lepiej wnętrze okrągłej komnaty. Na półkach stojących pod ścianą zalegały stare, zakurzone księgi, których grzbiety ozdobione były tytułami w starożytnych językach. Każdy, nawet średnio ciekawy uczony natychmiast zająłby się ich badaniem, przeglądaniem, pochłanianiem i tym wszystkim, co robią uczeni ze starymi księgami; starzec nie zwracał na nie najmniejszej uwagi. Powoli, nie przejmując się otoczeniem, odcyfrowywał znaki którymi pokryte były zalegające stolik arkusze. Z każdym znakiem jego oczy rozszerzały się coraz bardziej.

Przez uchyloną w podłodze klapę wleciał czarny, niewielki kształt. Zatrzepotał skrzydłami i wylądował na środku stosu papierów. Mędrzec skrzywił się zniecierpliwiony, odsunął ptaka na bok stanowczym ruchem ręki. Pustułka podfrunęła pod sufit ale natychmiast wróciła na stół. Spoglądając na starca zatrzepotała skrzydłami, jakby próbowała mu coś powiedzieć.

„Biedny ptak” – pomyślał staruszek – „Ci wszyscy ludzie, ich kamienne ściany, ten cały ruch.”. „Biedny ptak” – powtórzył wypuszczając pustułkę przez wąskie okienko na zewnątrz. Wrócił do badania dokumentów starając się nie zwracać uwagi na trzepoczący za oknem czarny kształt.

Na parterze trzasnęła okiennica. Głośny dźwięk wyrwał badacza z transu – starzec podniósł głowę, popatrzył na wskazówki dużego zegara wiszącego na ścianie i jakby z żalem zwinął rozłożone na stole papiery umieszczając je w skórzanej tubie. Starannie ukrył znalezisko w dobrze zamaskowanym schowku i trzymając przed sobą lampę zaczął ostrożnie schodzić po drabinie.

Dopadli go, kiedy stał na ostatnim szczeblu. Ciemność przyszła nagle, nawet nie wiedział skąd.

Było już dobrze po północy, kiedy ostatkiem sił dotarli do skraju lasu. Ciche, spokojne sylwetki domostw, sierp księżyca zawieszony na zachmurzonym niebie i światło prześwitujące przez szpary w oknach gospody w niczym nie przypominały koszmaru który zostawili za sobą... Huk piorunów zagłuszający myśli, strumienie wody sieczące niczym bicze, gałęzie drzew niczym szpony chwytające za ubranie, nieustanne wycie za plecami i wszechobecne jarzące się ślepia... Lokis otrząsnął się i obejrzał z trwogą; w oddali słychać było jeszcze odgłosy dogasającej nawałnicy. Dałby sobie obciąć rękę, ba – nawet wyłupić drugie oko, że nie była to zwykła burza. Ścigające ich bestie, też nie były zwyczajnymi wilkami – elf nigdy nie widział stada, które zachowywałoby się w taki sposób – kiedy uciekali miał wrażenie, jakby to on był głupim zwierzęciem... Głupim zwierzęciem wyganianym z obcego terytorium...

Szczękająca zębami Łucja przerwała rozmyślania Lokisa. Ich podarte ubrania były całe przesiąknięte wodą, a noc wcale nie była taka ciepła. Nie zwlekając dłużej, lekko kulejąc, udali się w stronę domostwa Michałki...

Rankiem, jak zwykle, wszystko wyglądało inaczej. Michałko wspaniałomyślnie użyczył Lokisowi swoich portek, Łucja nie wiedzieć w jaki sposób, ale połatała swój sznurowany pod szyją kubraczek. Eeeech – kiedy patrzyło się na nią, trudno się było nie zgodzić z twierdzeniem, że każdy pościg, przygoda i poniewierka sprawiają, że wygląda coraz lepiej. Odświeżeni i prawie wypoczęci, obciążeni ładunkiem miesięcznego dorobku łowczyni udali się w stronę domostwa niejakiego Larsa handlarza, tylko po to, by spotkać go wykłócającego się z korpulentną i niezwykle krzykliwą małżonką.

- Ty stary, głupi tyy! I coś narobił!

- Jakżem, cożem narobił? Hubert – kum przecie! Mówię ci babo, żem po prawdzie skazał – wszystko władza wiedzieć chciała, wszystkom powiedział. Niewinny on, jako żywo i jam po temu świadkiem!

- Uch, ty! Patrzaj ino! Straż nam dom z torbami puści! Nie trza było mędrkować ino jechać do dom i nie oglądać się na kryminalistów i huncwotów!

- Cichaj babo! Nie widzita, jak Hubertowa łzy ostatnie za swoim wylewa! Jak to tak – na kuma swego pluć i w potrzebie zostawiać. Kryminalistów? Huncwotów? Czekaj ty – niech no wezmę polano...

- Taki on mój kum, jak z ciebie mężczyzna! Jeździsz z nim i jeździsz, a dla swojej baby czasu nie masz i siły! Zostawiłbyś go lepiej i częściej małżonce swojej czas poświęcał! Jak tak dalej pójdzie, to rogi ci przyprawię!

- Uch babo ty! – uniósł się chłop i zamierzył się na krnąbrną kobietę...

- I słusznie – zauważył wychodzący zza rogu żołnierz – Jak się kobiety nie bije, to jej wątroba gnije! – dodał rezolutnie.

Lokis zamarł. Żołnierz miał na sobie uniform straży miejskiej Twin Hills. Dopiero teraz elf zwrócił uwagę na czwórkę objuczonych koni przywiązanych przy studni. Zauważył również zerkając przez płot, że spora grupka miejscowych z niezadowoleniem przygląda się żołdakom wyrzucającym z sąsiedniego domu wszelki dobytek, nie bacząc na fruwające na wsze strony pierze. Oczywiście obrazu dopełniała łkająca nad tym wszystkim Hubertowa.

Żołnierz (elf nie kojarzył jego twarzy) obrzucił ich przelotnym spojrzeniem (Lokis podziękował losowi za przykrywający go ładunek skór), nieco dłużej zatrzymując się na osobie Łucji. Wyprężył się służbiście i usiłując oderwać od niej wzrok zwrócił się do Larsa i Larsowej:

- Spokojnie, spokojnie! Nie dzieje się nic ciekawego! Proszę się rozejść! Proszę o spokój!

- Ależ... kapralu... – próbował się odezwać Lars.

- Sierżancie!!! – z pozoru spokojny strażnik wybuchnął niespodziewanie – Ileż mam tym kmiotom powtarzać, że ‘sierżancie’?! Jestem, kurwa P.O. sierżanta!

- Dobrze, panie jenerale – trzeźwo zareagowała baba – przecie pan jenerał nie będzie niepokoił porządnych ludzi? Tumult i nieporządek czynić? Jak zbójów traktować? Rewizja?

- Ano, porządnych nie będę – spokojnie stwierdził żołnierz. Po czym nagle ryknął – Mieeelonkaaaaaa!!!

Jeden z ludzi wyrzucających dobytek z chaty Hubertowej odłączył się od reszty i podszedł leniwie.

- Tajest, panie kapralu Prezesie – zasalutował nieco niedbale.

- Sierżancie!!! – zawył Prezes – ile mam wam razy, kmiotom, powtarzać, że ‘sierżancie’?!!

- Tajest, panie Pe, O, sierżancie Prezesie – ziewnął Mielonka.

- Przeszukać tą budę i meldować o wszelkim podejrzanym kurewstwie. W razie próby ucieczki, strzelać bez ostrzeżenia!!!

- Tajest – Mielonka obrzucił ‘budę’ fachowym spojrzeniem i nieśpiesznie zakasał rękawy...

- A wy? Co tu robicie? Co to za skóry? Kontakty? Adresy? – Prezes z rozpędu zaatakował Łucję i jej nieszczęsnego, coraz bardziej uginającego się pod ciężarem pakunku pomocnika.

- Ależ, panie sierżancie – wyczucie Łucji i trzepotanie rzęsami, które zabrzmiało jak stado przelatujących smoków zrobiło swoje – czy nie wyglądam na praworządną obywatelkę? – Prezes obrzucił ją nieco nieprofesjonalnym spojrzeniem, a w głosie dziewczyny zabrzmiały nuty niekłamanego przerażenia – Boję się tych wszystkich przestępców... Gdyby był pan tak dobry, panie sierżancie, i oczyścił ten zdeprawowany świat z opryszków, ach, jakże byłabym wdzięczna! Oczyści pan, panie sierżancie?

- Hmm. Oczywiście – zająknął się ‘sierżant’ nieco zbity z tropu – hmm. Tak, tak. Pani wybaczy...

Zrezygnowany Lars splunął za odchodzącym w stronę koni Prezesem i ignorując lamenty swojej kobiety zbliżył się do Łucji.

- Dzień dobry panienko Łucjo – powiedział konspiracyjnym szeptem spoglądając podejrzliwie na Lokisa – idźta stąd lepiej. Nic dobrego was tu nie spotka. A skóry – dodał wskazując na ładunek futer – zostawcie u Michałki, dzisiaj lepiej nic nie zostawiać tym psubratom. Jak mnie nie puszczą z torbami, zapłacę po rozprawie, po zwykłej stawce. Nigdym was przecie nie oberżnął, prawda panienko?

- Ty sukinkocie, tyyy! Za dziewkami się oglądasz, swojej baby nie masz?! Ha! – ku uldze plądrujących żołdaków kobieta Larsa znalazła chwilę aby przywołać męża do porządku – A ty zdziro, czego tu szukasz, ha? Bezwstydnico tyy, nie chcemy tu takich w Trzech Kamieniach!

Lars wzruszył tylko ramionami, pożegnał się dyskretnym skinieniem głowy i zręcznie odwrócił uwagę baby wskazując jej Mielonkę mocującego się z zamkiem opasłej skrzyni. Żołdacy, obrzucani obelgami miejscowych kontynuowali swoje dzieło porządku i zniszczenia, a Lokis z Łucją wrócili cichutko do domu Michałki.

Poranek był mniej ciepły i przyjazny – łamanie w kościach i bolący kręgosłup świadczyły o tym, że czas cudownych jesiennych nocy spędzanych pod gołym niebem minął dawno temu. Lokis z żalem popatrzył przez zarośla na wychodzących z podłego zajazdu spóźnionych podróżnych, którzy tak jak on i Łucja zmuszeni byli do nocowania poza bramami miasta. Na szczęście dla siebie nie musieli się obawiać niemiłego spotkania ze starymi znajomymi, więc mogli wybrać siennik zamiast gołej ziemi. Na nieszczęście Lokis i Łucja nie mieli takiego luksusu.

Spóźnionych podróżnych było całkiem sporo – Lokis wypatrzył między nimi kilku kupców, którzy doglądali stojących przed zajazdem wozów z dobytkiem, kilku podejrzanych osobników którzy mniej lub bardziej fachowo przyglądali się owemu dobytkowi, obwieszonych ekwipunkiem poszukiwaczy przygód, kilka wątpliwej jakości ladacznic rozliczających się z gospodarzem, ze dwóch błędnych rycerzy i komplet pijanych drwali, którzy godziwie zaczynali nowy dzień pijąc przy studni. Jak na miasto wielkości Sivonu było tego całkiem sporo, co zwiastowało jakowyś jarmark albo inne święto. To dobrze – wśród takiej menażerii niezauważone wejście do miasta wydawało się rzeczą bardzo prostą.

Takoż i się stało – strażnicy oglądający się za wiejskimi dziewuchami ściągającymi tłumnie do miasta w celu odchamienia się oraz obcowania z kulturą i sztuką nie zwrócili uwagi na Łucję, która ukryła swoje płomienne loki pod kapturem, ani na nie rzucającego się w oczy jednookiego zabijakę. Nie niepokojeni bohaterowie przekroczyli więc bramę i trafili na tętniące życiem uliczki dzielnicy handlowej.

A tego dnia naprawdę było co oglądać. Sklepy cechowe, ustawione po obu stronach ulicy wiodącej od bramy, kolorowe kramiki skutecznie zapełniające przestrzeń między sklepami oraz nachalni handlarze kręcący się między ludźmi, zgiełk, ruch i radosny tłum – wszystko to sprawiło, że Lokis ciągnięty za rękę to tu, to tam przez zachwyconą dziewczynę stracił poczucie czasu i rzeczywistości. Trudno było uwierzyć, że w tym kolorowym tłumie miejscowych i przyjezdnych ktokolwiek mógłby rozpoznać w elfie poszukiwanego w czterech hrabstwach, dwu powiatach i kilku miastach łotra, a w Łucji kłusowniczkę oskarżoną o przemyt i inne bezeceństwa. Bohaterowie bawili się więc wspaniale, zapominając niemal o trapiących ich zagrożeniach. Nie zważali przy tym na na znikające w zastraszającym tempie pieniądze, kiedy więc późnym wieczorem przyszła pora na znalezienie noclegu zostali zmuszeni do znacznych kompromisów pomiędzy ceną a luksusem.

Kiedy odpoczywali na wąskim łóżku pijani miłością i młodym winem i przypominali sobie atrakcje minionego dnia Łucja poruszyła wreszcie temat, którego Lokis nieco się obawiał.

- Wiesz, Cyklopku (elf popełnił straszny błąd ubarwiając opowieści o swoich wojażach i przygodach, włączając do nich te mityczne bestie) – w głosie dziewczyny zabrzmiała nutka melancholii – żyjąc w lesie prawie zapomniałam jak bardzo brakuje mi tego miasta. Tych wąskich uliczek, kolorowych ludzi i całego tego ruchu. Ciekawa jestem co słychać u starego Yo, u chłopaków z podwórka i co też porabia stara Jilly...

Przez uchylone okienko wśliznął się blask księżyca. W jego świetle niewielki pokoik na poddaszu taniej gospody zrobił się miły, przytulny i trochę nierzeczywisty. Gdzieś na dachu zamiauczał zbłąkany kot.

- Nie było mnie tu tyle czasu – zamyśliła się Łucja – pewnie wszyscy o mnie zapomnieli. Myślisz, że ktoś pamięta?

- Hę? – Lokis przerwał nieprzyjemne rozmyślania o stopniu zażyłości Łucji z chłopakami z podwórka – na pewno, Lisku. Na pewno zapomnieli, mieli inne zmartwienia, wiesz, życie w mieście jest ciężkie, walka o każdy kawałek chleba, każdy walczy o swoje... Wiesz, człowiek człowiekowi wilkiem, nie warto do tego...

- ...a pamiętam jak chłopaki poszli o mnie na noże – Łucja zatopiła się na dobre w swoich wspomnieniach – cioteczka Jilly ledwie połatała Ryżego, a Czarny kulał potem aż do zimy... Zimą zatłukli go strażnicy, był kulawy, nie uciekał tak szybko jak dawniej... – uśmiechnęła się smutno – to niesprawiedliwe, że wszystkie dobre chłopaki zawsze odchodzą tak szybko.

- Powiedz – odwróciła się do Lokisa, jej śliczne oczy zaszkliły się w świetle miesiąca – Nie dasz się zatłuc żadnym sukinsynom? Nie zostawisz mnie już samej? Będziemy żyli długo i szczęśliwie?

- Nie zostawię – wyszeptał Lokis czując jak pod wpływem chwili przechodzi go dreszcz – nie zatłuką mnie, obiecuję.

- To dobrze – wyszeptała dziewczyna i wtuliła się pod ramię elfa – to dobrze...

[tu będzie wstawka typu ‘meanwhile’ z monkey island, ale obiecuję ją dosłać później – znowu się nie wyrobiłem, a nie jest ona istotna aż tak bardzo dla sprawy – skruszony WC]

Przedpołudniowy zgiełk na ulicach przebudził Lokisa – pobyt na łonie natury odzwyczaił go od cywilizacji. Jakaś krewka gospodyni obrzucała właśnie stekiem bluzgów jakiegoś pechowego przechodnia, który nawinął się pod strumień zlewek i śmiał wyrazić się niepochlebnie o mieszkańcach tutejszej dzielnicy. O bruk stukała laska jednonogiego żebraka, dziecięce gangi przebiegały w te i we wte obrzucając się kamieniami, a szalony prorok obwieszczał gromkim głosem koniec świata. Rozpoczynał się kolejny, zwykły miejski dzień.

Skądinąd elf wiedział, że nie będzie taki zwyczajny. We wszystkich gospodach aż huczało od plotek – za trzy dni miał się bowiem odbyć huczny festyn. Święto było niespodziewane, zarządził go sam Baron, obecny burmistrz Sivonu na cześć znacznego gościa z dalekiej Stolicy. Miejscowi przewidywali wiele atrakcji – podobno na rynku miały stanąć wielkie, dziesięciometrowe beczki pełne darmowego trunku, spodziewano się co lepszych grup skaldów – miał się pojawić Peter ze swoją kapelą Negatywnych Typów, Samael (biskup nie oponował, podobno ostatnio ich nekromantyczne teksty nabrały pro-religijnego zabarwienia); swoje przybycie zapowiedzieli nawet hołubieni przez nieletnich chłopców gejs-bardzi, reprezentowani przez Andy’ego ‘Sand’ Sandcastera, Rykiego Marcina oraz Michała Dżordża. Co prawda swiętobliwy Ojciec Tadeusz krzywo patrzył na te grzeszne uciechy, ale Baron zapewnił go, że w przerwach między hulankami mieszczanie zostaną rozanieleni występem zaproszonego specjalnie na tą okazję chóru kastratów „Skowronek”, którego sława obiegła już całe Imperium.

Pewnym zgrzytem, który zepsuł Lokisowi radosny początek dnia było zniknięcie Łucji. Owszem – nie było powodów do niepokoju, alkohol spożyty poprzedniego dnia sprawił, że spał dosyć długo, dziewczyna mogła wstać rano i wyjść niezauważenie aby załatwić swoje sprawy, ale... Nie wiadomo co może się stać samotnej, bezbronnej kobiecie w tętniącej występkiem metropolii... Tym bardziej, że nie zabrała ze sobą łuku ani miecza. Spożywając śniadanie martwił się więc biedak, aż mu jajecznica wystygła. A jak spotka chłopaków z podwórka? A jak spotka tego co o nią na noże? Nieee – przecież kocha, a mówią, że jak kocha, to wróci... A jeśli...?

- Zbrodnia! – okrzyk zbiegającego po schodach grubasa w staromodnej szlafmycy zwrócił uwagę wszystkich zgromadzonych w gospodzie. Ofiara zbrodni zatrzymała się na środku sali roztrącając zaskoczonych gości i tocząc pianę wrzasnęła oskarżycielsko, wymachując rękoma w bliżej nieokreślonym kierunku – łapać złodzieja!!!

- Ależ – zaniepokojony gospodarz przytruchtał czymprędzej do jednego z najbardziej dochodowych klientów, który darł sobie włosy z głowy – to niemożliwe! Proszę pana, u nas, w gospodzie „Jak u mamy” trzymamy drzwi zawarte przez całą noc, nikogo nie wpuszczamy za próg. Kradzieże u nas są absolutnie wykluczone! A świadczymy usługi od roku pańskiego tysiąc osiemset...

- Wszystkie pieniądze! Oszczędności mojego życia! Skandal! Wezwijcie straże! – nieskazitelna historia lokalu nie wywarła na rozpaczającym kupcu najmniejszego wrażenia.

- Wszystkie pieniądze? – w umyśle gospodarza zaświtało niemiłe przypuszczenie – Wezwijcie straże! Zawrzyjcie drzwi!

- Właśnie! Zawrzyjcie drzwi! Niech nikt nie opuszcza tego pomieszczenia! - uwaga wszystkich zwróciła się na niepozornego mężczyznę w binoklach, który podniósł się z krzesła przy stoliku w ciemnym kącie sali – złodziej może być obecny wśród nas. Niech nikt nie opuszcza swojego miejsca!

Nawet ofiara zbrodni zaprzestała na chwilę wymachiwania rękoma i zamarła z rozdziawionymi ustami.

- Aktoaktoaktoaktoakto... - usiłował z siebie wydukać.

- A kto ja jestem? Czy o to chce pan zapytać? – pomógł mu aktywista spoglądając tajemniczo sponad okularów – Moje personalia są nieistotne. Powiem nawet, że dla dobra sprawy lepiej będzie, jeśli pozostanę incognito. Liczy się to, że ktoś tu padł ofiarą przestępstwa! A wśród gości najpewniej znajduje się sprawca zbrodni.

- Ale jak?? – gospodarz z nadzieją spoglądał na spodziewanego wybawcę, który wyglądał, jakby wiedział co mówi.

- Dedukcja! – zakrzyknął tryumfalnie mały człowieczek, a binokle nieomal spadły mu z nosa – Jako że Wszechświat jest misterną maszynerią podlegającą prawu przyczyn i skutków, akcji oraz reakcji, syntezy oraz analizy, fuzji i dyfuzji, frakcji i refrakcji...

Ostatni pijany drwal, który do tej pory nie zważał na nic prócz dna kufla podniósł głowę, z wysiłkiem zmarszczył czoło i skupił wzrok na okularniku.

- ...wynika więc z tego niezbicie, że ktokolwiek popełnił czyn niecny, wywarł na otoczenie, które jest układem zamkniętym – prelegent wskazał na drzwi – wpływ i wywołał skutek jakim było zniknięcie dóbr tego tu obywatela. A jako że skutek nieodwołalnie wiąże się z przyczyną, jeśli ktokolwiek w tym pomieszczeniu ukrywa jakieś niecne sprawki i matactwa i ma nieczyste sumienie, wnet wyjdzie to na jaw dzięki potędze nauki oraz tryumfowi szkiełka i oka nad bezrozumną metafizyką.

Połowa klientów „Jak u mamy” zbladła i spojrzała spod oka na detektywa.

- Oczywiście miałem na myśli sprawki i matactwa popełnione tu i teraz – poprawił się nieco speszony śledczy i nerwowo poprawił binokle.

- Oblicza zatroskanych rozpogodziły się. Wyłączywszy ofiarę kradzieży, która płacząc osunęła się na kolana.

- Buuuuuuuu! Nic nie rozumieeeeem! Ja chcę moje pieniądzeeee! Dorobek mojego życiaaa! Buuuuuuuu!

Drzwi gospody otworzyły się, do środka wkroczyli strażnicy dzierżący okute pałki. Przewodził im niezbyt rozgarnięty kapral, który obrzucił wszystkich pobieżnym spojrzeniem. Ominął szarych mieszczan, średniozamożnych kupców, obsługę lokalu, obwieszonych bronią poszukiwaczy przygód, szalonego nekromantę, wątpliwej jakości ladacznice, ofiarę zbrodni, detektywa i gospodarza. I oczywiście wzrok zatrzymał na jednookim, elfie w zniszczonym ubraniu, który nie mógł się zdecydować, czy zjeść łyżkę zimnej od dawna jajecznicy, czy pozwolić jej nadal lewitować w połowie drogi do ust.

- To ten? – zapytał gospodarza półgębkiem sposobiąc pałę do akcji.

- Właśnie – okularnik wszedł w słowo tłumaczącemu się gospodarzowi i zwrócił się bezpośrednio do Lokisa – Co pan robił w nocy z dnia piętnastego na szesnastego Augusta Roku Pańskiego tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego ósmego?

- Uch! Widziałem go wczoraj z taką rudą! – Drwal zdołał z wysiłkiem wydobyć coś z siebie. Wydawał się z tego bardzo zadowolony – Miała duże balony, hehe...

- Ja też widziałem... I ja... – życzliwe spojrzenia i wskazujące palce wymierzone w Lokisa stawiały go nieco w niezręcznej sytuacji. Kapral strażników przyłączył się do obserwatorów.

- Hmm, otóż to... Kim jest pańska wspólniczka i gdzie znajduje się w tej chwili? – kontynuował dochodzenie samozwańczy inspektor – Należy to niezwłocznie wyjaśnić, zebrać odciski obuwia, ustalić wartość skradzionych dóbr... A w międzyczasie – spojrzał na strażnika – podejrzanego należy tymczasowo zatrzymać do wyjaśnienia sprawy.

- Zatrzymać, a, to wiem! – ucieszył się kapral i robiąc marsową minę stanowczo poklepał pałą o dłoń, wielką jak pół bochna chleba.

- Pan pójdzie z nami! – powiedział do Lokisa, kładąc ciężką łapę na jego ramieniu, a ciekawskich rozpędził formułką, którą musiał ćwiczyć już od dawna: – Proszę się rozejść, nie dzieje się tutaj nic ciekawego!

Rezygnując z dalszego posiłku, elf opuścił łyżkę. A jeśli jednak spotka tego chłopaka z podwórka..?

Lodowaty strumień boleśnie spłynął wzdłuż kręgosłupa elfa przywracając go do przytomności. Błyskawicznie dokonał oceny sytuacji. W ciasnym, ciemnym pomieszczeniu stało nad nim trzech ludzi. Szarpali go, coś mówili. Ten, co stał najbliżej jadł dzisiaj czosnek. A może trzy dni temu? Jego przekrwione oczy wyrażały złość, determinację oraz okrutną ciekawość podszytą odrobiną lęku. Lokis pogratulował sobie w duchu przenikliwości i zajął się analizą ciasnych więzów na przywiązanych do krzesła nadgarstkach. Niestety, były solidne. Elf rozpoczął dyskretne próby przetarcia sznura usiłując zmusić obolały mózg do wysłuchania natarczywych pytań szczerbatego obdartusa.

- Kim jesteś szpiclu? Skąd Czarni wiedzieli o melinie Krótkiego?

- Hmmmpf?

- Kto i kiedy? Dla kogo pracujesz psi pomiocie? – szczerbaty zamierzył się na Lokisa groźnie wyglądającą pałką; jeden z pozostałych zatrzymał jego rękę w połowie drogi.

- Uważaj bracie! On ma żyć. I mówić – skarcił przesłuchującego draba.

- Dobra, dobra, towarzyszu Prędki – wymruczał szczerbaty – co będzie to będzie, a i tak skończymy z nim jak z innym pachołkami Systemu.

- Ale nie nam o tym decydować, pamiętajcie – pouczył gniewnie Prędki i ponownie skrył się w cieniu. – I nie zdradzajcie wrogom Sprawy mojego kryptonimu! Kontynuujcie.

- Kto cię przysłał? Czego szukałeś „Pod Krukiem”? – szczerbaty jakby spokojniej zadał pytanie, po czym sprawnie przestawił kaganek stojący na stole tak, że świecił prosto w oczy więźnia.

- No więc, towarzysze, chodzi o to... – usiłował rozpocząć elf, który zaczął domyślać się o co może tu chodzić, ale ku jego nieszczęściu ktoś trzykrotnie zapukał do drzwi. Szczerbaty szybko wepchnął szmaciany knebel w usta elfa, a Prędki stanął za drzwiami z wydobytym_niewiadomo_skąd nożem. Trzeci bandyta zniknął w kącie.

Zawiasy skrzypnęły cichutko, do środka wśliznął się zdyszany wyrostek. Rozejrzał się po pokoju, spojrzał na Szczebatego stojącego nad przywiązanym do krzesła więźniem i wyrzucił z siebie na bezdechu:

- Viva la Resistance!

Prędki schował nóż.

Spadająca gwiazda przecięła granatową połać nieba upstrzoną tysiącami klejnotów. Siedząca na cembrowinie studni dziewczyna podciągnęła kolana pod brodę i westchnęła rozmarzona. Jej oczy zalśniły, po policzku spłynęła samotna łza. Łza szczęścia? Może smutku za tym utraconym? Nie dowiemy się, bo dziewczyna otarła ją ukradkiem słysząc zbliżające się kroki. Mężczyzna bez słowa usiadł obok podając jej wyszczerbiony kubek. Sam napił się z drugiego, zapatrzył na profil rudowłosej.

- Zmieniłaś się Łucja, wiesz? – popatrzył w gwiazdy, w ślad za jej spojrzeniem. – Wiele się zmieniło.

Dziewczyna milcząc siorbnęła z kubka, zakrztusiła się, upiła po raz drugi. Daleko, gdzieś w lepszym zakątku miasta zakrzyknęły na siebie strażujące patrole.

- Nie jesteś już taka... – długo szukał słowa wpatrując się w dal, w końcu dał spokój. – Nikt nie wierzył, że wrócisz. To znaczy, Ciotka ciągle mówiła, ale chyba sama w to nie wierzyła...

- A co z Klaudią? – ożywiła się Łucja. – Udało jej się wyrwać z miasta? Zawsze marzyła o podróżach, przygodach, pięknych i odważnych awanturnikach... Kiedyś o mało co nie wyprawiłybyśmy się do Stolicy z jednym takim, co służył u kupca z Sahudu... na szczęście Ciotka...

- Szczezła w rynsztoku – odpowiedział smutno towarzysz Łucji i spojrzał jej prosto w oczy – Klaudia zeszła na syfa. Załatwił ją piękny i odważny awanturnik, który nie miał nic innego do zaoferowania, no może prócz swoich opowieści. Będzie już rok z okładem...

- Ale, ale... czemu? Nie dało się nic pomóc? Przecież doktor Piotr..?!

- Nic z tego. Baron wprowadził podatek od spędzania ciąży, leczenia czyraków i wszelkich innych zabiegów, niezależny od pobieranych za leczenie opłat. A że stary doktor nie brał od nas wiele, poszedł z torbami... – popatrzył pod nogi i splunął. – Wtedy też przyszły wielkie mrozy. Masz szczęście, że spędziłaś zimę gdzie indziej... Codziennie rano straże wywlekały tak z tuzin ciał z ciemnych zaułków. Ludzie padali jak muchy. Bez opału, jedzenia nie było szans – lichwiarze narzucili straszne ceny za drewno, po opał trzeba było chodzić daleko nad rzekę, albo w las, za miasto. Niektórzy próbowali kraść ze składu, ale Burmistrz powywieszał kilku dla przykładu, to przestali. Ciotka chodziła więc jak wszyscy, stara była, rozchorowała się. Pluła krwią, kaszlała – nie było szans. Umarła na moich rękach. Wielu wtedy umarło, a Baron jeździł na polowania i kuligi... A wystarczyło otworzyć skład drewna, rozdać resztki z uczt i hulanek...

- Och...

- Ten stary cap myślał o wszystkim, tylko nie o ludziach. Ale przebrała się miara – któregoś dnia zobaczyliśmy rodzinę starego Hektora prowadzonego w dybach przez straże. Złapali go w lesie ludzie barona podczas polowania, był razem z siostrzeńcem. Zamiast schować się po krzakach ośmielili się prosić Barona o łaskę, nie chcieli też porzucić nazbieranego drewna i złapanego w sidła zająca. Ukarano ich zatem, dla przykładu, za kłusowanie – nie popuścili nawet bachorom. Wypędzili ich z domu, całą noc mieli spędzić na mrozie, skuci na Placu Lamentu... – opowiadający zazgrzytał zębami – To przebrało miarę.

- Bogowie! Przeżyli jakoś? – do Łucji powoli zaczęło docierać, że ludzie potrafią być gorszymi od bestii, z którymi stykała się żyjąc w leśnej głuszy. Z tymi drugimi można było przynajmniej jakoś walczyć...

- Zebraliśmy się w kilku, z Gienkiem i synami kowala, zawinęliśmy głowy szmatami coby nas nie rozpoznali i zakradliśmy się tam przed północą. Strażnicy, psie syny, grzali się przy koksowniku – piekielnik Baron dobrze dbał o swoich, najgorsze mendy miały u niego dobrze... Było ich kilku, ale niczego się nie spodziewali, nikt nie śmiał podnieść ręki na ludzi Barona. Takoż i my, mieliśmy ich ogłuszyć, przegonić i uwolnić nieszczęśników z dyb – niechby ich potem szukali po całym Zarzeczu. Z początku nikt nie myślał o tym, by robić krzywdę strażom. Kiedy jednak zobaczyliśmy strażników kłócących się o wnuczkę Hektora, która rozumiesz, miała dopiero dwanaście lat... Co miałem zrobić? Wyrwałem chwasta. Gdy uderzałem raz za razem i słyszałem trzask pękających kości, myślałem tylko o tych długich miesiącach pełnych nędzy, chorób i poniżenia podczas gdy te ścierwa ucztowały w najlepsze na naszej krwawicy... Krwawicy, którą spijał ten sługus piekieł ubrany w piękne szaty i mieszkający w kosztownych komnatach, za które możnaby odkupić życie wszystkich, których zabrała ta zima... Nie wiem kiedy i jak odciągnęli mnie od krwawego ochłapu, w który zamienił się strażnik, ale kiedy zobaczyłem cośmy zrobili pojąłem, że nie ma dla nas odwrotu.

Łucja patrzyła na opowiadającego mężczyznę z mieszaniną lęku i zachwytu. Kiedy mówił, w jego oczach zapalał się ogień, który czynił z niego kogoś więcej niż chłopaka z podwórka z dawnych lat. Dziewczyna nie dostrzegła tego wcześniej, ale Czesiek nie był już dawnym beztroskim łobuzem, którego znała – on miał po co żyć!

- Nie było łatwo. Baron tylko z pozoru był leniwy i ciotowaty, przywykły tylko do uczt i zabaw. Znał się dobrze na polowaniach i urządził piekło. Wyznaczono wysokie nagrody. Nas nikt nie poznał, ale Hektora nie udało się przemycić za mury. Umierał długo dając przykład buntownikom – powiedział z goryczą. – Kiepski był to przykład. Stary do końca złorzeczył okrutnikowi i wzywał lud do buntu, dopóki oprawcy nie pozbawili go języka. Uczciliśmy więc jego pamięć, skład tkanin prowadzony przez syndykat kupiecki siedzący w kieszeni Barona płonął długo – długo też nie można było spokojnie mieszkać na Zarzeczu. Na każdy jednak cios władzy podnosił się jednak większy opór i coraz więcej towarzyszy stawało do walki o słuszną sprawę. Szykowaliśmy się już do wielkiego powstania, kiedy de Bellem uderzył z niespodziewanej strony. Nagrody Barona skusiły niektórych, innych zmuszono do współpracy grożąc im życiem bliskich. Tamtej pamiętnej nocy przed wybuchem buntu przybrane na czarno sługusy Barona wtargnęły do domów w których gromadziliśmy się knując spisek i urządziły nam krwawą łaźnię. Niewielu udało się uciec, inni zostali schwytani po przesłuchaniach. Swoje życie zawdzięczam tylko temu, że w walce z Czarnymi zginęli wszyscy towarzysze, którzy znali moją twarz. Zdrajcę naszej grupy zabiłem własnoręcznie.

Łucja popatrzyła na Cześka z lekkim przestrachem. Pod wpływem pełnego obaw spojrzenia chłopak powrócił do rzeczywistości. Chwycił dziewczynę za rękę i szybko począł się tłumaczyć, uspokajać:

- To nie jest tak jak myślisz, nie obawiaj się, Łucja. Z tobą mogę rozmawiać, ciebie znam od małego. Nie wiesz, jak ciężko jest żyć, kiedy nie można z nikim porozmawiać, gdy trzeba się obawiać każdej nowej twarzy. Proszę cię, nie bój się mnie, maleńka. Wysłuchaj... – uspokoił się nieco widząc, że strach dziewczyny przeradza się w troskę. Powoli, nie puszczając jej dłoni kontynuował ściszając głos. – Na nielicznych pozostałych padł blady strach. Nikt nikomu nie ufał. Pewnie to chciał osiągnąć Baron i byłoby mu się udało, gdyby nie Dobroczyńca. Skontaktował się ze mną tak, że nie miałem wątpliwości co do jego intencji – gdyby chciał, Baron miałby mnie na widelcu. Dał do zrozumienia, że nie jestem mu potrzebny do wytropienia współspiskowców, podał namiary na kilkunastu ocalałych z pogromu, co do których nie miałem wątpliwości. Wiedział o nas więcej niż możnaby przypuszczać. Pomógł znaleźć potrzebne środki, broń oraz stworzyć strukturę, która umożliwiła dalszą walkę, może mniej widowiskową niż dotychczasowe przejawy buntu, ale niemniej skuteczną. Niejeden posłaniec Barona został zdławiony w lesie, niejeden list nie dotarł do adresata. Dzięki wskazówkom Dobroczyńcy staliśmy się bardziej skuteczni. Tam gdzie nie wystarczały maski, egzamin zdała struktura złożona z komórek, których członkowie nie znali się nawzajem. Jesteśmy teraz solą w oku władców Sivonu i niestety, większość swoich zwycięstw zawdzięczamy nieznajomemu, który pomaga nam nie wiadomo w jakim celu – Czesiek zaśmiał się kwaśno i strząsnął na ziemię ostatnie krople wina z opróżnionego kubka. – Mam nadzieję, że doczekam czasów, w których dobroczyńcy nie będą nam potrzebni i ludzie będą mogli po prostu żyć bez strachu o własny dorobek zamiast nędznego egzystowania jako trybiki w maszynie nabijającej kabzę możnym...

- ...i w których – dodał już łagodniejszym tonem, patrząc w oczy przejętej dziewczynie. – młodzi ludzie będą mogli usiąść pod gwiazdami i nie myśleć o tym jaki zły jest ten świat, tylko rozmawiać o sobie – [ich twarze zbliżały się powoli] – o przeznaczeniu, które sprawia, że spotkali się po latach rozłąki – [cel w zasięgu] – i wielu zimnych, samotnych nocach spędzonych na marzeniach o miłości – [mangowy refleks księżycowego światła w maślanych oczach Łucji; niski, chropawy, męski głos Czesława] i gromadce dzieci dorastających w świecie Wolności, Równości, Braterstwa...

Przytulone do siebie postacie nie widziały świata. Nie usłyszały też biegnącego posłańca. Dopiero na jego głos odskoczyły od siebie, jak złapani na gorącym uczynku.

- Wolność, Równość, Braterstwo! Viva la Resistance! – wykrztusił z siebie zdyszany wyrostek, wbiegając na plac. – Mamy szpiega, towarzyszu Cze.

- Nie możesz iść ze mną. I tak za dużo wiesz, a niektórzy towarzysze nie znają cię tak dobrze jak ja – przepraszającym tonem powiedział Czesiek, kiedy posłaniec zniknął w ciemnym zaułku. – Poza tym, to nieprzyjemna sprawa, szpiedzy Barona nieprędko oddają swoje tajemnice. Wiedzą, że nie pomogą im żadne wyznania, do końca trzymają więc język za zębami. Nie powinnaś oglądać...

- No właśnie! – Łucja najwyraźniej nie mogła pogodzić się z tą decyzją – Może będzie coś wiedział o tamtej oberży, gdzie rozstaliśmy się z Lokisem. To przecież nie może być...

- Z Lokisem? – Czesiek spojrzał na dziewczynę pytająco.

- No wiesz, z tym elfem, o którym ci opowiadałam. Zrobiła się tam niezła chryja, nie udało mi się nawet odzyskać dobytku. Mojego najlepszego cisowego czterdziestofunciaka diabli wzięli... No i nie udało mi się go odnaleźć, a mówił, że nigdy nie był mieście – mogło mu się coś stać, nie zna Sivonu. Może błąka się teraz samotnie w jakimś ciemnym zaułku? – zmartwiła się Łucja – Czasami jest taki nieporadny... Proszę, Czesiek, pomóż mi go odnaleźć...

- Ale dlaczego? – Chłopak popatrzył na nią zdziwiony. Źle skrywaną niechęć można było wyczuć w jego głosie – Przecież mówiłaś, że to jakiś awanturnik-obdartus, w dodatku niezły gagatek... Taki jak on nigdy nie zginie, a pewnie już dawno o tobie zapomniał...

- Bo ja... Widzisz, ja go... Bo ja go trochę zdążyłam polubić chyba. – Wykrztusiła z siebie zakłopotana dziewczyna. – Poza tym mam u niego dług. I muszę go znaleźć – dodała już bardziej pewnie. – Jest całkiem dobry w tym co robi i mógłby pomóc sprawie – spojrzała na chłopaka w sposób, który rozwiewa wszelkie wątpliwości. – A ja byłabym bardzo wdzięczna, gdybyś pomógł mi go odszukać... Bo kto go odnajdzie, jak nie ty?

- Hmmm... tak, tego. Możesz na mnie liczyć... Ale teraz – obowiązek wzywa. Do zobaczenia. – młody spiskowiec zniknął w ciemności.

Łucja popatrzyła za nim, westchnęła i poszła sobie dolać wina.

Wielki Ciotownik obudził się z długiego snu w jaki zapadał gdy zdarzyło mu się spożyć nadmierne ilości ambrozji. Beknął, albowiem trunek zaprawiony był obficie siarką. Sam zarządził wzbogacanie ambrozji tym pierwiastkiem gdyż, jak twierdził, pasuje to do jego demonicznej natury. Faktem było jednakże, że co by nie mówić- smakowało paskudnie, a kac po tym był w samej rzeczy demoniczny.

Z wielkiej misy stojącej po jego prawicy wziął małpkę kapucynkę i odgryzł jej głowę. Żując swój ulubiony przysmak za pomocą będących częścią jego boskiej natury zaklęć i innych magicznych trików przeprowadził szybka lustracje swoich włości.

Nie spodobało mu się to co zobaczył.

Wszędzie widział ślady knowań swojej siostry. Prychnął ze złością. Ciota nie była w połowie tak potężna jak on, ale była dwa razy bardziej złośliwa, a poza tym charakteryzowała się czysto kobiecą konsekwencją w forsowaniu własnych wizji i planów. A z uwagi na boskie pochodzenie cecha ta przybrała u niej miary iście patologiczne.

- Głupia socjopatka- warknął WC patrząc na jednego ze swych miłych siedzącego ze skrępowanymi rękami na krześle w jakiejś zasmrodzonej dziurze w Sivonie - mieście gdzie dużo się działo, a jeszcze więcej miało niebawem stać.

Pstryknął dwoma ze swych trzydziestu siedmiu palców. Natychmiast zjawili się nefilimi. Jednego zjadł co przypomniało reszcie o ich obowiązkach- ilość nawozu w czternastej kadzielnicy po prawej stronie zmalała w sposób nieprzyzwoity wręcz, jeżeli wziąć pod uwagę, że działo się to w dworzyszczu bóstwa (o czym nigdy, przenigdy nie zapominajcie!). Reszta stłoczyła się wokół jego tronu słuchając jak wydawał polecenia. Kiedy skończył rozpierzchli się jakby ich nigdy nie było (co nie do końca mija się z prawdą). Wielki Ciotownik zrobił tego dnia jeszcze tylko dwie rzeczy warte wzmianki: podpalił koszary i zrzucił do Sivonu mały pierścionek. Taki malutki... Z taniego, czarnego srebra.

Odzyskałem przytomność siedząc na tym samym krześle, na którym zemdlałem. W piwnicy było dużo więcej osób niż poprzednio. Trzej, którzy mnie zaczęli męczyć stali sobie razem z dwoma innymi i rozmawiali o wyścigach kogutów. Młodzik ćwiczył na drewnianym manekinie cięcie w tętnicę szyjną- żyłem tylko dlatego, że jako masarz był beznadziejny i ani razu nie trafił. W końcu jego ojciec się zdenerwował i kazał mu nie robić sobie więcej wstydu. Mały stał więc z tyłu zły i naburmuszony patrząc jak oni metodycznie zamieniają mnie w kupkę materii organicznej. Zdaje się, że wyrostek obwiniał mnie za wszelkie upokorzenia, które go spotkały. Dzieciaki...

Próbowałem im powiedzieć, że nic nie wiem na temat ich spisków, rewolucji czy czegokolwiek innego o czym oni myśleli, że ja to wiem. Nie docierało. Typowa dla rewolucjonistów choroba- paranoja. Wydaje się im, że wszyscy interesują się ich zabawą. Z innej strony- tak naprawdę wyglądało na to, że nie zależy im na moich odpowiedziach. Chcieli sobie trochę potrenować zanim zabiorą się za ludzi barona.

Potem zemdlałem. A teraz się ocknąłem, ociekałem wodą, a gość, który stał przede mną pytał się mnie o coś. O moje imię.

- Likos- powiedziałem słabo.- Przecież mówiłem...

- Jak?

- Lokis... Ile razy mam powtarzać...

- Powiedziałeś: "Likos"

- Ja?

- Ty.

- Kiedy?

- Przed chwilą.

- Nie, powiedziałem: "Lokis".

- Chcesz powiedzieć, że jestem głupi i nie rozumiem co się do mnie mówi?!

- Nie, chcę tylko...

- A gówno mnie obchodzi czego chcesz! Masz odpowiadać na pytania, rozumiesz?

- Rozumiem.

- Tak albo nie! Masz odpowiadać "tak" albo "nie". Rozumiesz?

- Tak.

- I dodawać "towarzyszu".

- Tak towarzyszu.

- No, lepiej. Więc, jeszcze raz, jak masz na imię.

- ....

- Odpowiadaj.

- Tak, towarzyszu.

- Co tak?

- Tak, towarzyszu.

- Więc dobrze. Jeżeli nie powiesz jak masz na imię w ciągu pięciu sekund to cię tu zaraz tym nożem zabiję.

- Miałem mówić tylko tak albo nie, więc nie mogłem się dostosować do polecenie towarzysza, towarzyszu. Na imię mam Lokis towarzyszu, a jeżeli powiedziałem Likos, to była to literówka, nie chciałem towarzysza wprowadzać w błąd towarzyszu.

- No, w końcu do czegoś dochodzimy. To jest rewolucja, rozumiesz? Nie gra w dwa ognie. A informacja to podstawa na każdej wojnie. Musimy być dokładni. I ostrożni...

- Lokis, powiedziałeś?!

Nagle przyjrzał mi się dokładniej. Sprawdził moje ślepe oko i spiczaste uszka. "Elf..." mruknął pod nosem. Przysunął sobie krzesło i usiadł na nim, tyłem do przodu, głowę kładąc na oparciu, a ręce splatając pod brodą.

- Lokis, tak? Półślepy elf? No, no... A zaśpiewaj nam coś, elfie...

Chyba zgłupieli. Przecież ja zupełnie nie mam głosu.

- Nie wiem czy potrafię. Poza tym warunki...- Facet przede mną wyciągnął nóż i uważnie sprawdził czy klinga jest ostra.

- W porządku, w porządku...

- Nieeeenawidzeeeeee...!

Nawet się wciągnąłem w to śpiewanie, ale mi przerwano. Wszyscy patrzeli na mnie z obrzydzeniem.

- Nie dość, że paskudnie brzydki to jeszcze śpiewać nie umie- skonstatował jeden z uprzejmiaczków.

- No, takich elfów to się raczej nie spotyka- powoli stwierdził ten przede mną.

- Bo ja jestem jedyny swoim rodzaju- syknąłem przez obite usta.

- Tak, tak. A Łucję znasz?- zapytał mnie nagle uważnie mi się przyglądając.

Serce mi stanęło, a potem ruszyło z kopyta. Jeżeli ją dostali... Co jej zrobili. Ci ludzie byli jak zwierzęta. Biedna samotna Łucja. W łapach tych zdeprawowanych patologicznych sadystów. A co gorsza, jeżeli jej się to podobało? Jeżeli byli lepsi ode mnie? Nie oszukujmy się, kobiety lubią być gwałcone. Mogą wtedy całą winę zwalić na mężczyznę. Mają wymówkę. A ona na pewno mnie zdradzała z tymi... Niech no tylko ja ją dopadnę.

- Znam. Co z nią? Jeżeli zrobiliście jej krzywdę to pożałujecie. Gorzko.

- Nie zrobiliśmy. W rzeczy samej, to moja... przyjaciółka- powiedział i ciężko popatrzał mi w oczy.

- Nie wie, że tu jesteś. Nie będzie widziała, jeżeli prosto stąd pojedziesz do lasku za murami, a potem półtora metra w dół. Osobiście uważam, że byłoby to dobre rozwiązanie. Mam tu na myśli także osobę Łucji, która wykazuje nieuzasadnione przywiązanie do twej osoby. Kiedyś bardziej się szanowała. Nie mniej... Zbliżają się ciężkie czasy. Potrzebujemy ludzi, którzy będą walczyć razem z nami. Nie obchodzi mnie to czy będziesz walczył dla idei czy dla pieniędzy. Mogę ci zaoferować i jedno i drugie. Nie obchodzi mnie to, czy mnie polubisz. Obchodzi mnie to czy mnie nie zdradzisz i nie sprzedasz czarnym.

- Acha. A dlaczego ja?

- Nie dlatego, że jesteś wyjątkowy. Bynajmniej. Ale ponoć potrafisz walczyć i jakoś dajesz sobie radę. A poza tym dlatego, że mam dług wobec Łucji, a jedyne co mogę zrobić w tej sytuacji poza zabiciem cię, to cię wynająć.

- Rozumiem, że mam wybór...

- Masz- powiedział i uśmiechnął się, choć jego oczy nadal były zimne jak lód. Bawił się nożem. Jeden z jego ludzi podszedł do nas.

- Skończmy z nim, towarzyszu Cze!

- Nie wtrącaj się, jak cię nie proszą. Zostaw mądrzejszym planowanie rewolucji. Pamiętaj, że zawsze mogę cię zesłać na front wschodni...- Cze obrócił się do mnie- Frontem wschodnim nazywamy wschodni pas murów, koło lazaretu i latryn.

- Latryn?

- Baron postawił latryny i zagroził drakońskimi karami za defekację w mieście poza nimi. Drakońska jest też opłata za skorzystanie z latryn. Ciężkie czasy.

- Ciężkie- zgodziłem się z nim.- A co byłoby jakbym po prostu odszedł. I nie wrócił.

- Nie widzę takiej możliwości. Albo z nami, albo przeciwko nam.

- A jeżeli powiem, że jestem z wami, a potem czmychnę?

- Nie zrobisz tego.

- A niby dlaczego?

- Znasz Łucję. Na razie kocha cię, na swój sposób, i podziwia. Ale jeżeli wywiniesz taki numer... Wiesz, że nigdy by ci tego nie wybaczyła. Ona jest związana z tym miastem. Ludźmi. Ze mną. To nie jest dla niej jak splunąć, kiedy umierają w nędzy coraz to kolejni bliscy. Poza tym, mówiłem żę ci zapłacę. Ostatnio nie szło ci chyba najlepiej...- mówiąc to popatrzał na mnie z obrzydzeniem.

Zamyśliłem się. Faktycznie, gość znał mnie chyba lepiej niż ja. W zasadzie i tak mieliśmy z Łucją zacząć małą lokalną wojnę typu "my przeciwko systemowi". Teraz mamy po swej stronie zorganizowana grupkę zbrojnych ludzi. Wariatów i pomyleńców, ale jednak. Znają ludzi, znają miasto. Miało to ręce i nogi, a na dodatek chcą mi zapłacić.

- Zgoda- powiedziałem- Podał bym ci rękę, ale sam rozumiesz...- Popatrzał na mnie przez chwilę, po czym westchnął i kazał swoim aby mnie rozwiązali. Kiedy próbowałem wstać ziemia zakołysała mi się przed oczami i upadłem na klepisko. Nieźle mnie załatwili. Ktoś mnie podniósł i posadził na krześle. Wlano mi do gardła coś co z pewnością było ściągniętym od jakiegoś nieostrożnego maga ogniem w płynie. Trochę pomogło. Potem przyniesiono mi jedzenie. Świat zaczął wyglądać nieco lepiej.

Rozmowa szła o tym i o owym, aż w końcu Cze zadecydował, że wypocząłem na tyle, że dam rade iść o własnych siłach. Miałem nadzieję, że się nie mylił. Wszyscy zaczęli sposobić się do wyjścia. Wymykali się parami w dłuższych odstępach podczas gdy ja i Cze siedzieliśmy nad cebrzykiem piwa i leniwie wymienialiśmy poglądy na temat religii i najnowszych prądów w sztuce. W końcu zostaliśmy sami.

- Gdzie jest Łucja- zapytałem.

- W bezpiecznym miejscu- odpowiedział Cze patrząc na mnie z niechęcią.

- W to jestem skłonny uwierzyć. Widzę że się nią bardzo opiekujesz.

- Staram się.

- Zazdrośnik.

- Bynajmniej. Byłem pierwszy.

- A to coś nowego.

- Ty jesteś coś nowego. Ja jestem stara baśń.

- Przeminęło z wiatrem?

- Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki...

- Nie mniej, okruchy pamięci...

- Taaa... Non omnis moriar.

- Ale wiesz, jest cienka czerwona linia...

- Nie mam zamiaru pakować się w niebezpieczne związki.

- I słusznie. Umiar zdobi młodzieńca.

- Rozsądek to mój kapitał.

Tak się przekomarzaliśmy. Niby zwykła gadka, ale jednak. Wychodziło na to, że jeżeli coś między nimi było, to się skończyło. Nie mniej lepiej było uważać. Sprawił na mnie wrażenie osoby, która jest w stanie odłożyć na bok swe prywatne pragnienia i ciągoty na rzecz całkowitego poświęcenia się Sprawie. Wariat. W sam raz na szefa ruchu oporu i męczennika. Kiedyś. Prędzej czy później, ale nieuchronnie.

Nagle drzwi otworzyły się z hukiem.

- Pali się! Ktoś podpalił koszary- krzyknął Prędki.

- Cholera. Cholera, cholera, cholera jasna!!! Za wcześnie, wszystko trafi cholera i szlag! Co za idiota... Trzeba wiać. Zrywamy się, szybko- to ostatnie Cze krzyknął do mnie.

- Ukryjemy się póki nie przycichnie, ale teraz to już chyba nie przycichnie- mówił do mnie kiedy darliśmy przez Sivon wśród rosnącego tumultu. Tłum wyległ na ulice, chaos opanował miasto, ale kwestią minut było kiedy pojawią się regularne oddziały wojska. Najwyraźniej znalazłem się w samym środku całkiem miłego powstania. W pewnej chwili potknąłem się i upadłem. Zaryłem twarzą w podłoże, przeturlałem się kawałek. Cze pomógł mi się podnieść, ale kiedy wstawałem zmacałem na ziemi jakiś przedmiot, nie patrząc co to jest wsunąłem go do kieszeni. Pobiegliśmy dalej.

Cze prowadził mnie nieznanymi mi uliczkami i zaułkami. Z oddali słyszeliśmy odgłosy trąbek i rżenie koni. Wojsko było już na ulicach. Przede mną zamajaczyły drzwi gospody, w której zatrzymałem się zanim mnie z niej wyciągnęli ci pomyleni spiskowcy. Ktoś otworzył drzwi, ktoś poprowadził w głąb, na zaplecze. Kredens odsunięty był od ściany, pod nim ziała czarna dziura, w która wskoczył Cze, a mnie wepchnięto za nim. Ktoś zamknął za nami klapę i zostaliśmy ciężko dysząc wśród kompletnej ciemności. Ostatnio bardzo zaniedbałem swoją kondycję.

Po chwili ktoś zapalił kaganek. W ciemności rozpoznałem twarz jednego z moich niedoszłych oprawców. Obok niego stała Łucja. Uściskałem ją mocno, a ona wtuliła twarz w moją pierś.

- Bałam się o ciebie.

- Dziecinko, przecież wiesz, że potrafię o siebie zadbać- powiedziałem miękkim głosem i zemdlałem.

Ocknąłem się w kolejnej w tym dniu piwnicy. Odmianą było to, że leżałem pod czystym kocem, nikt mnie nie chciał bić, a co najważniejsze Łucja siedziała obok mnie i wycierała mi czoło mokrą szmatą. Na środku pokoju stał stół, a przy nim siedziało parunastu mężczyzn i dwie kobiety.

- Powtarzam, nikt nic nie wie. W zasadzie wszyscy mówią o jednym- w spokojny, letni dzień z nieba uderzył piorun i podpalił koszary. Widziało to wiele osób, w tym ja...- mówił Prędki.

- Prędki, ciebie naprawdę powaliło od tych korzeni. Widziałeś dziś niebo?- gniewnie zapytał łysol z przepaską na oczach.

- Widziałem.

- I jaki miało kolor.

- Niebieski.

- A widziałeś kiedyś grom z takiego nieba?

- Widziałem. Dzisiaj. Fakt, że po raz pierwszy, ale widziałem. I powtarzam, widziało wielu innych...

- Prędki, jaja se robisz, czy masz nas za idiotów! Dowcipas, kurde jego jaja mielone!- Łysy najwyraźniej szybko się wkurzał.

- Spokój- Cze zmarszczył czoło- załóżmy, że to co mówi Prędki jest prawdą. Nie obchodzi mnie jak to zostało zrobione- zripostował gniewny odruch łysego- obchodzi mnie jak to wyglądało. Jeżeli w mieście strzela grom z jasnego nieba, to należy założyć udział sił... nadnaturalnych. A? A co to nam przypomina?

- ....

- ....

- ....

- No tak... Znowu muszę myśleć za wszystkich. To nam przypomina zabawy panów w spiczastych kapturkach.

- Ale czego Krąg może chcieć od Barona?- zapytał Prędki.

- Nie koniecznie Krąg. To może być Kwadrat, Trójkąt albo te świry z Dwunastościanu Foremnego. Albo niezrzeszeni. Albo ci ze związków. Nieważne. Baron i tak pomyśli, że to sprawka tych z Bolsa.

- Lazarius...- powiedziała szczupła pół- elfka w szarum kubraczku.

- I Mruk.

- I wykiwani bonzowie z Rady.

- To ma ręce i nogi. Baron ostatnio źle żył z Mrukiem. Mruk wygnał z Bolsa Lazariusa dzięki któremu doszedł do władzy. Nikt nie wie o co poszło, ale musiało pójść o coś dużego, bo bez kasy Barona to Mruk może sobie najwyżej w nosie podłubać.

- Ale tylko w jednej dziurce.

- Ma kasę Lazariusa- ktoś zaprotestował.

- Wyda i się skończy. Bez układów Barona i Lazariusa...

- Może sobie podłubać...

- Właśnie.

- Właśnie. Załóżmy, że Diuk Mruk poszukał poparcia u ludzi z Rady, których kiedyś wykiwał... A ze tego co było ongiś słychać, co najmniej trzech z nich to magicy pierwszej wody..

- I że postanowił pójść na całość...

Łysy, który od jakiegoś czasu gniewnie bawił się nożem nie wytrzymał.

- Przypuszczenia, bajki i legendy. Jakie to ma znaczenie... Wierzycie w to co mówicie?

- Nie ma znaczenia w co wierzymy- powiedział Cze- znaczenie ma w co uwierzy Baron. A jeżeli uwierzy, że zagrożenie czyha od strony Bolsa, to przez chwilę jego Oko nie będzie patrzało na jego własny plac zabaw.

- A to dobre...- powiedziałem. Wszyscy na mnie spojrzeli. Ale Cze powtórzył-

- Tak... W samej rzeczy. Dobre.

Potem zaczęła się dyskusja nad wykorzystaniem całego tego zamieszania. Do miasta miał przyjechać jakiś dostojnik, ktoś na kogo poparciu Baronowi strasznie zależało. Kumple Cze nie mówili głośno jego imienia (i jak się domyślałem to ja byłem powodem, dla którego woleli gadać szyfrem), ale z pewnością był to ktoś z kim nierozerwalnie związana była kariera Barona. Skąpy za zwyczaj włodyka postanowił zorganizować dwutygodniowe bachanalia: występy trubadurów, turnieje, kobiece zapasy w błocie ("no, to chyba nikt z Kurii" powiedziała Łucja, ale ją wszyscy wyśmiali. Moje naiwne biedactwo). A wszystko miało zacząć się od jarmarku, największego jaki miasto widziało. Na tą okazję Baron zniósł cło wwozowe na większość towarów, a na inne znacznie obniżył, tak że ponoć wozy sznurem podjeżdżały już pod gród. Oprócz czarnej milicji Baron powołał pod broń dwie setki wojska, wszyscy oni mieli pilnować porządku i bezpieczeństwa. Ogólnie, miało być wystawnie, hucznie i dochodowo.

A my bardzo, bardzo chcieliśmy mu to spieprzyć.

Rozmowy trwały do rana. W końcu znużony postanowiłem udać się na spoczynek. Powiedziałem Łucji, aby słuchała a rano mi wszystko opowiedziała. Kiedy zasypiałem poszukałem w kieszeni przedmiotu, który znalazłem podczas ucieczki przez miasto.

Pierścień. Srebrny, tani pierścień. Miał w sobie coś miłego. Wsunąłem go na palec i zasnąłem.